WYDAWNICTWO
×
 x 

Twój koszyk jest pusty
Koszyk - Twój koszyk jest pusty

Z tekstów i przeciw tekstom

Oceń ten artykuł
(4 głosów)

Wojciech Rusinek: Z tekstów i przeciw tekstom. Szkice o najnowszej prozie polskiej.
Wydawnictwo FA-art. Katowice 2016, ss. 134.

Wydaje mi się, że ostatnie lata w polskiej prozie nie pozwalają mówić o nowych strategiach narracyjnych czy wyrazistych dominantach tematycznych, a jeśli w krytyce pojawiały się propozycje klasyfikacyjne rozpoznające wyraźne prawidłowości, to miały one w moim mniemaniu taki sam „konstrukcyjny”, życzeniowy albo perswazyjny charakter (sam ulegałem czasem takiemu złudzeniu, pisząc np. o prozie zaangażowanej), jak zaproponowana w Z tekstów i przeciw tekstom opowieść.

Jeśli zdecydowałem się osadzić zgromadzone tu recenzje w spójniejszym porządku, miało to raczej sens osobisty — moje własne oczekiwania czytelnicze coraz częściej zmierzają w kierunku takich zagadnień i ujęć, jakie odzwierciedla układ tej publikacji. I dlatego też postanowiłem włączyć do zbioru szkic poświęcony esejom Stefana Szymutki; mimo rodzajowej odrębności wpisują się one — ufam — w zaproponowaną tu narrację.

Wojciech Rusinek to wytrawny znawca literatury ożywianej przez postmodernistyczny ruch intelektualny. Daje to o sobie znać w umiejętności odkrywania porządków organizujących nader zawiłe kompozycyjnie dzieła, co pozwoliło na zaproponowanie oryginalnych wykładni wielu opisanych utworów, przy czym niektóre z nich należą do ścisłego grona odczytań kanonicznych. Do mocnych stron książki należy z pewnością także jej warstwa stylistyczna. Doprawdy niewielu mamy dziś w Polsce krytyków literackich o tak dopracowanym stylu jak Wojciech Rusinek. Jego teksty czyta się z radością obcowania z wypowiedziami eleganckimi, precyzyjnymi i giętkimi, świetnie balansującymi między socjolektem krytyki a własnym idiolektem autora. Trzeba zresztą powiedzieć, że powyższe pochwały nie będą dziwiły nikogo, kto śledzi polską scenę krytycznoliteracką. Wojciech Rusinek to głos krytyczny od dawna rozpoznawalny, jego sądy dużo ważą w recenzenckich debatach. W całości zatem jest to książka udana. Świetnie sformułowana i odkrywcza myśl przewodnia została stopniowo wyłożona oraz kapitalnie uargumentowana.

z recenzji wydawniczej Tomasza Mizerkiewicza

 

Wojciech Rusinek (rocznik 1981) – doktor literaturoznawstwa, krytyk literatury, redaktor dwutygodnika kulturalnego „artPapier”, nauczyciel języka polskiego. Eseje i recenzje poświęcone najnowszej prozie polskiej i obcej oraz krytyce literackiej publikował na łamach czasopism literackich („FA-art”, „Opcje”, „Pogranicza”, „Twórczość”) i naukowych („Śląskie Studia Polonistyczne”). Mieszka w Katowicach.

 

Spis treści

Wstęp

Z TEKSTÓW...
Kulisy literackiego kuglarstwa
Sztuka „paplania”
Erotyczny atlas Śląska
Sandacz w konwencji
Na dworze dziadowskiej królowej
Leopold Bloom z Ciężkowic
Półkola kwintowe
Ubertowski, czyli uobecnienie

...I...
Giewont z papier mâché
Zepsuty smak, zły dotyk
Barokowy Witkowski
Sen Pies Wiedemann
Problemy z metafizyką
Jadąc do Gdziekolwiek
Codzienny (nie)porządek
Bezradność tekstu
N jak nicość


...PRZECIW TEKSTOM
Powrót z Hararu
W cieniu Kolosa
Rozmowa Mistrza Stasiuka ze śmiercią
Nagrobek Stefana Szymutki

NOTA BIBLIOGRAFICZNA
INDEKS NAZWISK

 

Zapraszamy na zakupy

Więcej w tej kategorii: « Małe i mniejsze Dotyk światła »

może zainteresuje cię też…

  • Nagrałem mu się
    Nagrałem mu się

    Marcin Hamkało: Nagrałem mu się
    Wydawnictwo FA-art. Bytom 2005.

    I niech nas nie zwiedzie krotochwilny ton, nutka komizmu, która pobrzmiewa w tej posępnej zaprawdę pieśni. Śmiech to po prostu sposób mówienia. Najporęczniejszy może dziś sposób na wypowiedzenie tego, co chce się powiedzieć, nie narażając się jednocześnie na śmieszność. Ten, kto się śmieje, ma prawo powiedzieć wszystko

    w poezja Czytaj dalej...

Strona www.FA-art.pl wykorzystuje informacje przechowywane w komputerze w formie tzw. ciasteczek (cookies) do celów statystycznych. Dowiedz się więcej.